Home Algemeen Agenda Gorzenklok Web-kapel Geschiedenis Kerkgebouw Vr.Stichting


H.HARTKERK ALS DECOR VOOR POLITIESERIE     <=terug

Pastoor vermist in de Gorzen

Filmopnames AVRO’s Spoorloos verdwenen
Op maandag 2 en dinsdag 3 juli 2007 heeft de H.Hartkerk als decor gefungeerd voor de opnames van de politieserie "Spoorloos Verdwenen". Ruim een jaar later, op donderdagavond 4 september 2008, wordt de aflevering “De verdwenen pastoor” om 21.30 uur door de AVRO op Ned.1 uitgezonden. De aanvraag voor de filmopnames en het positieve besluit van het kerkbestuur vielen in zo´n kort tijdbestek, dat er in ons parochieblad de Gorzenklok van juli 2007 geen melding van kon worden gemaakt.
Enkele links: H.Hart-fotogalerij en hollandharbour.

De Verdwenen Pastoor (AVRO)
Mag een pastoor echt nooit zijn biechtgeheim schenden? Zelfs niet als hij wordt geconfronteerd met een misdrijf? 
De jonge pastoor weet zich geen raad als hij hoort dat iemand een moord zal gaan plegen. Hij verlaat in haast de kerk om nooit meer terug te keren. 
Wanneer het team op onderzoek uitgaat, komen er zaken uit het verleden van de pastoor aan het licht die veel vragen oproepen. 
Als u de uitzending wilt bekijken, klik op:  DE VERDWENEN PASTOOR  

Politieteam
Cas Jansen
Jennifer Hoffman
Ruurt de Maesschalk als hoofd opsporingsteam
Margreet Blanken
Michiel Rampaart
Christine van Stralen

Gastrollen 
Menno van Beekum als koster Den Braber
Marguerite de Brauw als ex-prostituée Lucy van Hilst
Remco Melles als pastoor Jan Simons
Tobias Nierop als scholier Karsten van Wijk
Fleur Renes als lerares Denise Meyer
Samir Veen als scholier en pizzakoerier Jeffrey de Graaf
Juul Vrijdag als huishoudster Louise Jansen

Locatiekeuze
Begin juni 2007 hadden twee locatiespeurders na afloop van een scholieren-speurtocht door de kerk al enkele foto’s van onze parochiekerk gemaakt. Speciale aandacht ging daarbij uit naar de gerestaureerde biechtstoel. Vervolgens bleef het tot eind juni stil van de kant van de filmmensen – er waren nog meer kerken op geschiktheid bekeken - . Tot een officiële aanvraag werd ingediend om gebruik te mogen maken van onze kerk. Later liet de hoofdcameraman zich ontvallen dat hij sterk had gepleit voor onze kerk. “Het is een echte kerk met een eigentijdse religieuze uitstraling, met mooie strakke lijnen en een prachtige lichtval. Een harmonieuze ruimte, niet volgepropt met allerlei beelden en andere tierlantijntjes.” Het verzoek werd besproken onder de kerkbestuursleden en tenslotte gehonoreerd met als restrictie dat de RK-kerk niet in diskrediet mocht worden gebracht. Een overhandigd uittreksel van het script en een voorbespreking met de filmploeg gaven het kerkbestuur de verzekering dat dit niet het geval zou zijn. Waarna op maandag 25 juni groen licht voor de filmopnames kon worden gegeven. Het kerkbestuur zegde toe zijn best te doen om 150 mensen te werven om bij de filmopnames als figurant in de kerk te fungeren.

Hulp van burgemeester en wethouders
Maar, hiermee was de zaak nog niet beklonken: ’s avonds liet de filmploeg weten bevreesd te zijn voor de geluidsoverlast die de geplande asfalteerwerkzaamheden aan fietspaden rond de kerk zouden geven. Koortsachtig overleg op dinsdagochtend tussen kerkbestuurder Louis van Poppel en de wethouders Haan en Siljee en hun ambtenaren leidde tot de toezegging dat de gemeente het asfalteren zou uitstellen. De filmploeg was zeer in zijn nopjes en besloot niet uit te wijken naar een andere locatie. Hierna konden de persberichten worden opgesteld waarin figuranten werden gevraagd voor de filmopnames. Alle lokale en regionale media (kranten, radio, televisie) namen het bericht over. Niets stond meer de filmopnames in de weg. Zo leek het althans. Op donderdag kwam het bericht dat de aannemer het asfalt al had besteld en de werkzaamheden zijns inziens niet konden worden gesteld. Het was burgemeester Verver die hoogstpersoonlijk ingreep om de eerdere toezegging van de gemeente Schiedam toch gestand te doen. (Waarvoor onze dank!) Nu stond niets meer de filmopnames in de weg.

De filmcrew neemt bezit van de gebouwen
Maandagochtend belde de locatiemanager even na 7 uur al aan bij de pastorie. Onze koster Margo Heinsbroek verwelkomde hem met koffie en opende de deuren. Een half uur later arriveerde de vrachtauto met alle lichtspullen, snel gevolgd door busjes van de cameraploeg, van de geluidsmensen en de catering. Een tot kleed- en schminkruimte omgebouwde oude bus - die deed denken aan de personenbus die figureerde in de opnames van Jesus Christ Superstar – voegde zich bij het overige rollend materieel op de parkeerplaats achter de kerk. En binnen korte tijd was de hele filmcrew aanwezig: regisseur, regieassistentes, opnameleider, locatiemanagers, zakelijke leiding, scriptgirls, cameraploeg, geluidsmensen, lichtmedewerkers, kleedsters, grimeurs, mensen die zorgen voor de rekwisieten en het sjouwwerk en de catering. En natuurlijk de acteurs, elf in getal. In totaal bevolkten gedurende twee dagen tussen de 30 en 40 mannen en vrouwen van de filmploeg de kerkgebouwen.
Het hele gebouwencomplex werd gebruikt: de kerkruimte, de biechtstoel, het zijkoor boven de orgelpijpen (waar een koster een aanstaand bruidspaar bijpraatte), de torenkamer werd omgebouwd tot werkkamer van de pastoor, de gang tegenover de wenteltrap werd getransformeerd tot zijn slaapkamer. Verder verscheen voor de kerk een gloednieuwe brievenbus van TNT-post en werd een nauw steegje naast de kerk benut als plaats van het delict. Voor opnames op het kerkplein werd een hoogwerker klaargezet. De grote zaal in de pastorie werd omgetoverd tot een centrale ruimte waar medewerkers even konden uitblazen en waar acteurs zich lieten schminken en nog even snel hun teksten konden doornemen.

Biechtstoel
De eerste scène die werd gedraaid betrof een gesprek tussen de pastoor en een jongeman in de biechtstoel. Ondanks adviezen dat het gebruik van de biechtstoel niet meer van deze tijd is (sinds de jaren zestig worden ze in onze kerk niet meer gebruikt) en dat een biecht of een gewoon gesprek tegenwoordig op andere plaatsen wordt afgenomen resp. gevoerd, hechtte de filmploeg toch aan het gebruik van de biechtstoel. “In een moderne garage lopen de monteurs ook niet meer met olie besmeurde overals rond. Toch is dat wel het clichébeeld dat mensen hebben bij een garage. Zo willen televisiekijkers bij een vertrouwelijk pastoraal gesprek tussen de pastoor en iemand anders een biechthokje zien, ook al wordt het een halve eeuw niet meer gebruikt.” De acteur-pastoor kreeg de paarse stola omgehangen, nam plaats in zijn deel van de biechtstoel, samen met de cameraman. Dat was behoorlijk krap daarbinnen!
In de volgende op te nemen scène loopt de jongeman snel de kerk uit, even later nagestaard door de pastoor. Voor een juiste sfeer werd de kerk door een drietal rookmachines gevuld met een reukloze dunne nevel. Een bezigheid die tijdens de draaidagen nog een paar keer zou worden herhaald. Beide kosters Margo en Jaap verzuchtten dat echte wierook toch aangenamer is.

Lekker eten na de moordscène
Een groot deel van de filmploeg begaf zich vervolgens naar buiten om naast de kerk, bij een toegang tot kelderboxen, de moordscène op te nemen. Via een internetverbinding hadden ze gezien dat het buiten zeker een uur onbewolkt zou zijn. Snel naar buiten dus. De scène werd wel een tiental keren geoefend en gespeeld. Veel van de tijd op een draaidag wordt trouwens ingevuld met het telkens opnieuw doen van een scène. Van een half uur draaien zie je later vaak maar tien seconden – of minder - terug op televisie.
Terug naar de kerk. Jaap Bel had ’s ochtends op een kerkbalans 2007-enveloppe van onze parochie het adres van het Hoofdbureau van het politiekorps Rijnmond geschreven, evenals de inhoud van de brief, die in de televisieserie zo’n belangrijke rol zou spelen in de oplossing van de verdwijning van de pastoor. Vlak voor de middagmaaltijd kon nog één scène worden gedraaid: de pastoor loopt door het middenpad naar achteren om de brief te posten. De pastoor heeft het stuk wel tien keer gelopen, ondertussen vanuit alle hoeken gefilmd: van voren, van achteren, van opzij.
Op draaidagen verzorgt de catering altijd een warme middagmaaltijd. De gehele crew doet zich dan tegoed aan overvloedig en heerlijk eten. De eerste dag stond er een Indische maaltijd klaar. Ondergetekende kon er helaas geen gebruik van maken omdat zijn jongste dochter naar de peuterspeelzaal moest. Jaap werd thuis verwacht voor de lunch. Van de kerkmedewerkers genoot slechts Margo met volle teugen van het exotische eten. Jaap was snel weer terug op de filmset, maar tot zijn grote verdriet was er voor hem niets bewaard gebleven. Betrokkenen hebben dat nog lang moeten horen!

De Goede Herder ziet alles aan
Maandagmiddag zouden er nog vier scènes worden gedraaid: drie buiten en de laatste binnen. Voor de eerste buitenscène werd de hoogwerker in stelling gebracht. Vlakbij het beeld van de Goede Herder, dat sinds 1964 de buitengevel siert, werd de camera gepositioneerd voor een shot van de pastoor die de uit de biechtstoel weggelopen jongeman probeert te achterhalen. Dezelfde gebeurtenis wordt even later gefilmd vanuit een camerapositie enkele decimeters boven de grond. Zittend op een karretje op rails wordt de cameraman door iemand van de crew naar de pastoor gereden , voor een close-up beeld van zijn gezicht. Onderwijl rijdt de betreffende jongeman hard weg van kerk en pastoor op een pizzabrommertje.
Daarna verhuist het filmteam, voor een deel gezeten onder een blauwe partytent, naar de pastorie. Hier wordt de scène opgenomen waarin de huishoudster van de pastoor op haar fiets aankomt en ternauwernood de jongeman op de bromfiets kan ontwijken. Het was ondertussen half vier geworden en de schooljeugd kwam nieuwsgierig naar de opnames kijken. Grappig om te zien was de verhuizing van de schooljeugd naar de brievenbus, toen duidelijk werd dat daar de volgende opname zou worden gemaakt. Zo’n 15 kinderen zaten op grond te staren naar een dichtgeplakte brievenbus. Het verleidde de opnameleider tot een poppenkastuitvoering vanachter de brievenbus.
Tijdens deze scène probeerde een tweede jongeman de pastoor af te houden van het posten van een brief. De opnames moesten vaak over omdat ze vaak verstoord werden door langsrijdend autoverkeer. Een drietal automobilisten vond het grappig om de opnames express te verstoren door uit een raampje allerlei teksten te roepen, door extra gas te geven, piepend te remmen of de autoradio zeer hard te zetten. Tot drie, vier keer toe herhaalden zij dit. De filmploeg bleef verbazingwekkend rustig onder deze treiterijen. Waarschijnlijk hadden ze op andere locaties al vaker met soortgelijke ‘grappige’ lieden te maken gehad.

Nieuwe duim voor H.Hartbeeld
Voor de laatste opname van de dag werd er gefilmd bij het H.Hartbeeld voor de preekstoel. De pastoor zou daar om kracht bidden om de juiste beslissing te nemen over het al dan niet posten van de brief. Helaas ontbrak bij dit beeld al geruime tijd de rechterduim. Eén van de rekwisietendames was al bezig van een kleiachtige substantie een nieuwe duim te fabriceren, maar de originele duim had toch de voorkeur. Na wat navragen bleek de duim door Henny Leerentveld keurig in een doosje te zijn bewaard om later nog eens terug te zetten. Vlak voor de opname was Henny thuis gearriveerd en kon de originele duim worden opgehaald. Kundig werd de rechterhand gerepareerd. Nog wel moest de adem worden ingehouden bij de gevaarlijke capriolen die de cameraman boven het beeld maakte om zowel het beeld als de pastoor in de zoeker te krijgen. Verlies van zijn evenwicht zou hebben betekent dat cameraman, acteur en H.Hartbeeld op de grond hadden gelegen. Probeer dan maar eens uit te vinden welk deel bij welke persoon hoort…
Terwijl de filmploegmedewerkers naar het busje en de tent van de catering loopt, wordt de cameraman getroffen door het zonlicht dat door het grote glas-in-loodraam in de voorgevel de kerk binnenkomt. Hij schakelt z’n camera in en zegt: “hier ga ik een prachtige opname van maken. Je zult eens zien hoe mooi dit er dadelijk op televisie uit zal zien!” Dan vertrekt ook hij naar de catering voor de afsluiting van de eerste draaidag. Tientallen broodjes hamburger speciaal en drank vinden hun weg naar evenveel hongerige magen. Voor de volgende ochtend werd om half acht afgesproken.

Een echt paar
Dinsdag werd begonnen met een scène op het rechterkoor. De pastoor is verdwenen en in zijn plaats houdt de acteur-koster een gesprek met een aanstaand echtpaar over de gang van zaken bij een kerkelijk huwelijk. Uit de kleine kluis van onze parochie werden trouwboeken gehaald, een speciale kaars, een officieel missaal en enkele misboekjes van eerdere huwelijksmissen in onze parochie. Tijdens deze opname herstelt de kleedster met naald en draad de broek van de regisseur. De regisseur, die een rood T-shirt met een gele ster draagt, geeft schertsend als reden: “ik wil niet dat de figuranten als antwoord op de vraag naar de regisseur krijgen: dat is die man met die bil uit z’n broek” .
Tijdens het gesprek dat de koster voert, komen de hoofdrolspelers van de televisieserie binnenlopen. Twee rechercheurs, gespeeld door Jennifer Hoffman en Cas Jansen. Zij inspecteren de biechtstoel en plagen elkaar met teksten als: “en mevrouwtje, heeft u nog iets stouts op te biechten” (Cas op de plaats van de pastoor in de biechtstoel). “Nee eerwaarde, ik zou niet weten waarop u doelt.” (Jennifer als vrouw die te biecht gaat.) Dan worden ze onderbroken door de koster die het toneelstukje niet kan waarderen.

Figuranten en fans
Hierna breekt de tijd aan voor de grote preekscène. Terwijl de regen met bakken naar beneden komt, verzamelen zich tussen 10 en half 11 tientallen kerkgangers voor de kerk. Geheel volgens de wens van de regisseur waren de meeste gekleed in onopvallende kleuren. Een aantal schuilt onder de dekzeilen van de cateringtent, anderen vinden een droog plekje in de verkleed-autobus of in de pastorie. De kleedster probeert ondergetekende in een passende organistenoutfit te hijsen. (Wat veel moeite kost; tussen de tientallen kledingstukken is er maar weinig wat de organist  past.) De bedoeling is namelijk dat de preekscène wordt afgesloten met een knikje van de pastoor naar de organist, die vervolgens het orgel laat klinken. Achteraf gezien was de verkleedmoeite vergeefs;  wegens tijdgebrek wordt deze laatste scène geschrapt.
Dan stromen de figuranten de kerk binnen. Degenen die dat wilden werden door de kapster en grimeuze nog wat bijgewerkt (haarlak stoof rijkelijk in het rond). De ruim 150 figuranten zijn grofweg in vier groepen in te delen: parochianen, belangstellenden uit de wijde omtrek, vrienden en kennissen van de productiemaatschappij en filmploeg en fans van de hoofdrolspelers Jennifer Hoffman en Cas Jansen. De roep om figuranten had de fanclubsites van de hoofdrolspeler en de televisieserie bereikt. Zeker een tiental jonge fans, soms vergezeld door hun ouders, zagen de kans schoon om alles eens van dichtbij te bekijken. Deze groep heeft geen geluk; de twee sterren hebben geen rol in de kerkdienst en begeven zich om te tijd te doden naar het centrum van Schiedam, waar ze wat winkelen. Enkele fans die ’s middags nog wat blijven rondhangen bij de kerk hebben toch nog de dag van hun leven. De teruggekeerde sterren blijken voor hun fans zeer aanspreekbaar en gaan gewillig met hen op de foto.

De preekscène
De voorbereidingen van de preekscène nemen nogal wat tijd in beslag. De grote kandelaars moeten worden verplaatst en van nieuwe kaarsen voorzien. En de pastoor krijgt van Lidwien Meijer, de aanwezige pastorale werkende van onze parochie, nog wat tips. Waarvan de belangrijkste wel is dat hij een groene kazuifel dient aan te trekken. Voorgangers dragen namelijk gewoonlijk een kazuifel en de kleur groen staat voor een ‘gewone’ zondag. De opnames starten met de doordringende stem van de cowboyhoeddragende opnameleider: “geluid klaar?” (Geluid klaar!) “Camera klaar?” (Camera loopt!), “En dan nu: ACTIE!” Voor de camera wordt het opnamebord dichtgeklapt, met de mondelinge toevoeging van het scènenummer en de versie.
In deze scène komt tijdens de preek een jonge vrouw de kerk binnen. De figuranten krijgen te horen dat ze geërgerd moeten omkijken. De vrouw is een bekende van de pastoor en brengt hem door haar theatrale binnenkomst van zijn stuk. Na de passage over de waarde van het gezin roept ze demonstratief “Amen!” Ook dit tafereel wordt verschillende keren opgenomen vanuit diverse hoeken. Het neemt zoveel tijd in beslag, dat de organist niet meer in actie hoeft te komen.

De slotscènes op de kerk-locatie
Na het middageten – Italiaanse pasta met diverse sausen en een heerlijk toetje – worden de laatste scènes gedraaid. Hierin bekijken de twee politie-inspecteurs het werkvertrek en de slaapkamer van de verdwenen pastoor en stellen ze vragen aan de koster en de huishoudster.
Na afloop bouwen de diverse ploegen de filmset af en worden de vertrekken in de toren en de pastorie weer in originele staat teruggebracht. Verschillende media besteedden de volgende dagen nog aandacht aan dit filmgebeuren. Zo verscheen op de voorpagina van de METRO (editie Rotterdam e.o.) een grote foto van de kerk gevuld met figuranten. Nog meer dan een jaar wachten voor het resultaat op televisie verschijnt…

Henry de Wolf

De op deze dag gemaakte foto's zijn te vinden onder:
 H.HART-FOTOGALERIJ


<=terug